Η παρούσα μελέτη αφορά τη μετατροπή υφιστάμενης εξοχικής κατοικίας της δεκαετίας του 1980, στον Άγιο Στέφανο Μυκόνου, σε κατάλυμα επτά πολυτελών δωματίων.
Τα δωμάτια είναι επιμήκη, προσανατολίζονται στο νότο, και σχηματίζουν ανεξάρτητους όγκους που εφάπτονται μεταξύ τους, επιτρέποντας τη θέα προς τη θάλασσα.
Ο βασικός συνθετικός χειρισμός στο σύνολο των δωματίων συνοψίζεται στη δημιουργία μιας γραμμικής κίνησης με διεύθυνση Βορά – Νότου, η οποία ταυτίζεται με ταυτόχρονη διαβάθμιση της ιδιωτικότητας των χώρων. Ο ένοικος εισέρχεται από το βορά στο λιγότερο φωτεινό, ατμοσφαιρικό εσωτερικό. Μετακινείται διαδοχικά, κατεβαίνοντας στάθμη, στον κοινόχρηστο χώρο του καθιστικού και καταλήγει σταδιακά στον εξωτερικό χώρο και την ιδιωτική πισίνα. Κάθε πισίνα, εφάπτεται στη γειτονική της δημιουργώντας οπτικά μία ενιαία διαμήκη επιφάνεια νερού, η οποία αποτελεί το κεντροβαρικό στοιχείο της σύνθεσης.
Στο εσωτερικό, ποικίλες διάτρητες επιφάνειες λειτουργούν ως φίλτρα, επιτρέπουν ή αποκόβουν την οπτική επαφή με τους επιμέρους χώρους και προσδίδουν βάθος στο εσωτερικό του δωματίου, ενισχύοντας κατά αυτόν τον τρόπο την εμπειρία αυτής της μετάβασης.
Η διαδοχή μαλακών και σκληρών υλικών – ξύλο με μάρμαρο, μέταλλο με λινό ύφασμα, επιχρισμένο μπετόν με νερό-, η χρήση λευκού, γκρι και γήινων χρωμάτων καθώς και η ποικιλία διατομών και υφών στοχεύουν σε μία σύγχρονη μεταγραφή της αρχιτεκτονικής του νησιού η οποία συνδιαλέγεται με το υφιστάμενο τοπίο που την περιβάλλει.

 

Από ένα επιμελές παιχνίδισμα κυβιστικών όγκων, ο σχεδιασμός της κατοικίας αναπτύχθηκε με λιτή επεξεργασία στο εξωτερικό περίβλημα του κτιρίου και περίτεχνη στην εσωτερική του πλευρά. Βάζοντας αυτές τις αντιθέσεις σε ισορροπία, οι σκληρές γεωμετρικές επιφάνειες στο κέλυφος της κατοικίας, αποτελούν ένα άτυπο "statement" ενός σύγχρονου κτίσματος, που ακολουθεί την εποχή του μέσα από μορφές υλικά και χρώματα. Την ίδια στιγμή, η κατοικία στο εσωτερικό της, μέσα από ένα ιδιαίτερα ζεστό περιβάλλον με έμφαση στα φυσικά υλικά, προσφέρει τις ανέσεις της σύγχρονης καθημερινότητας για μια οικογένεια στα Νότια προάστια της Αττικής.
Σε ένα ιδιαίτερα μικρό οικόπεδο, οι συσσωρευμένες λειτουργικές ανάγκες μιας τετραμελούς οικογένειας, αναζητούν δημιουργική συνύπαρξη σε σύγχρονο κέλυφος. Οι χώροι διημέρευσης και φιλοξενίας, διαμορφώνονται στο επίπεδο της γης και αξιοποιούν με τα μεγάλα τους ανοίγματα, την εξωστρέφειά της κατοικίας στον πολύτιμο περιβάλλοντα χώρο. Οι ιδιωτικοί χώροι, αντίστροφα, με μικρότερα ανοίγματα στην όψη προς τον δρόμο, αποτυπώνουν την πρόθεσή τους για εσωστρέφεια με προσανατολισμό στην απομόνωση, την ησυχία και την ξεκούραση. Πινελιά στην κύρια όψη του κτιρίου, το θεατρικό "μπαλκόνι της Ιουλιέτας", αποτύπωμα έμπνευσης από το ζευγάρι των ιδιοκτητών. Σε αντίθεση με την μπροστινή όψη, η πίσω όψη διαμορφώνεται ανοιχτή στο φως και την θέα.
Μπαίνοντας στον εσωτερικό χώρο της κατοικίας, οι καθαρές επιφάνειες, οι λιτές γραμμές και η απλότητα χαρακτηρίζουν τους επιμέρους χώρους που έρχονται σε αρμονία με τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό του κτιρίου. Μέσα σε ένα οικείο οικογενειακό περιβάλλον, το ξύλο παίζει κυρίαρχο ρόλο σε όλα τα σημεία, ενώ χαρακτηριστική είναι η εφαρμογή του στην εσωτερική σκάλα που συνδέει τους χώρους του σπιτιού μεταξύ τους. Στους χώρους διημέρευσης χρησιμοποιήθηκαν φρέσκα γήινα χρώματα στην παλέτα του γκρι-πράσινου και φυσικά υλικά όπως η δρυς και το πράσινο μάρμαρο Τήνου στο τζάκι. Παράλληλα δεν λείπουν τα έπιπλα και τα επιμέρους στοιχεία απαλών αποχρώσεων που συμπληρώνουν την ομοιομορφία του σπιτιού.
Προδίδοντας την τάση της οικογένειας για πολλές οικογενειακές συγκεντρώσεις στην καρδιά της κατοικίας, τοποθετείται η τραπεζαρία σε μια σχέση on-off με την κουζίνα που βρίσκεται ακριβώς δίπλα. Στην κουζίνα δεσπόζει η νησίδα υποδηλώνοντας την ανάγκη της οικογένειας να συναντιέται καθημερινά στον ιερό χώρο της κατοικίας υποστηριζόμενη από τον λιτό - πρακτικό σχεδιασμό, όπου κυριαρχούν οι λευκές καθαρές επιφάνειες από λάκκα και λευκό μάρμαρο. Σε αντίθεση με τα μπάνια και τα δωμάτια, το σαλόνι και η τραπεζαρία δέχονται πιο έντονες αποχρώσεις ενώ παράλληλα τα μεγάλα ανοίγματα φέρνουν μέσα το φυσικό φως δημιουργώντας μια άμεση επαφή με την αυλή και το πράσινο στοιχείο.
Η μελέτη της κατοικίας, προσανατολίσθηκε στα πρότυπα του βιοκλιματικού σχεδιασμού, με αφετηρία την ένταξη του πράσινου στοιχείου στο δώμα αλλά και στον περιβάλλοντα χώρο. Παράλληλα, η χρήση υλικών με χαμηλό ενεργειακό αποτύπωμα στην παραγωγή τους όπως το ξύλο και οι πέτρινες πλάκες αποτέλεσε στρατηγική επιλογή από την αρχή του σχεδιασμού, ενώ η χρήση θερμοπρόσοψης και κουφωμάτων με υψηλές θερμομονωτικές προδιαγραφές διασφάλισαν την μικρότερη δυνατή θερμική απώλεια στους εσωτερικούς χώρους. Τέλος, η δημιουργία ελεγχόμενων αέρινων ρευμάτων μέσω ανοιγμάτων στις αντικριστές όψεις επιτρέπει στην κατοικία να λειτουργεί με φυσικό κλιματισμό.
Η δυναμική της σχέσης του ιδιοκτήτη και της σχεδιαστικής ομάδας, καθόρισε σε σημαντικό βαθμό το τελικό αποτέλεσμα. Η επίλυση των υψηλών λειτουργικών απαιτήσεων της οικογένειας σε συμπιεσμένο χώρο, η κατανόηση των ιδιαιτεροτήτων της καθημερινής ζωής των μελών της, η στάθμιση της χρήσης της τεχνολογίας στην κατοικία και μια σειρά από κατάλληλα προσαρμοσμένες παραμέτρους, αποτυπώνονται στο αρχιτεκτονικό αποτέλεσμα.

Ο openplan χώρος του καθιστικού-τραπεζαρία-κουζίνα έχει σχεδιαστεί για να προσφέρει άνεση, ηρεμία και εξαιρετική αισθητική στην καθημερινή ζωή. Τα ασαφή όρια μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού που επιτυγχάνονται με το αίθριο, τους ημιυπαίθριους χώρους και την μεγάλη εσωτερική αυλή έχουν ως αποτέλεσμα ο εσωτερικός χώρος να διαχέεται προς τον εξωτερικό. Τα μεγάλα υαλοστάσια, έρχονται να ενισχύσουν τα μη εμφανή όρια επιτρέποντας επίσης, στο φυσικό φως να εισέλθει στο κτήριο. Με όλα αυτά τα στοιχεία επιτυγχάνεται μια ολοήμερη υπαίθρια κατοίκηση και μια εξωστρέφεια του κτιρίου.
Φωτογραφίες: Γιώργης Γερόλυμπος

Η εξοχική κατοικία βρίσκεται στην κορυφή μιας πλαγιάς κατάφυτης με ελαιόδεντρα, έχοντας πανοραμική θέα στον Αργολικό κόλπο, τις Σπέτσες και τα νησάκια Πλατειά και Ψιλή. Το σπίτι εντάσσεται ήπια στη γαλήνια πελοποννησιακή γη, ενώ όλοι οι χώροι του απολαμβάνουν την εντυπωσιακή θέα της θάλασσας και του φυσικού τοπίου. Η κατοίκηση του υπαίθριου χώρου απετέλεσε μία εξίσου σημαντική παράμετρο του σχεδιασμού και επιτυγχάνεται μέσω της κατάργησης των ορίων μεταξύ των εσωτερικών και εξωτερικών χώρων, προσφέροντας μια ξεχωριστή εμπειρία κατοίκησης πλήρως προσαρμοσμένη στο μεσογειακό τρόπο ζωής. συρόμενα ανοίγματα, που καταλαμβάνουν όλο το ύψος των χώρων διημέρευσης – καθιστικό, κουζίνα, τραπεζαρία - αποκαλύπτουν την εντυπωσιακή θέα στη θάλασσα. Οι εσωτερικοί χώροι διημέρευσης επεκτείνονται εξωτερικά.
Φωτoγραφίες: Κωνσταντίνος Θωμόπουλος

Στόχος της αρχιτεκτονικής ομάδας ήταν η δημιουργία μιας ελαφριάς μοντέρνας κατασκευής που θα δίνει την εντύπωση ότι το κτίριο αιωρείται επάνω από την κατάφυτη πλαγιά της Κουάλα Λουμπούρ. Γι’ αυτό το λόγο, αποφασίστηκε ο κτιριακός όγκος να επενδυθεί με μια ελαφριά τρισδιάστατη “επιδερμίδα” αλουμινίου. Η κατασκευή προσομοιάζει μια απαλή κουρτίνα υπνοδωματίου, που μεταφέρεται στον εξωτερικό χώρο με τη μορφή ενός ρευστού κελύφους. Ο σχεδιασμός βασίζεται στην ιδέα του μετασχηματισμού ενός μεταλλικού υλικού, που θεωρείται σκληρό και ψυχρό, σε ένα ελαφρύ υφασμάτινο περιτύλιγμα. Στην επιφάνεια της κατασκευής ανοίχθηκαν οπές, ώστε να επιτρέπεται η διέλευση του φυσικού φωτός στο εσωτερικό του κτιρίου, αλλά παράλληλα οι χώροι να προστατεύονται από το δυνατό τροπικό ήλιο και να επιτυγχάνεται η επιθυμητή ιδιωτικότητα. Η πυκνότητα του μοτίβου διάτρησης σχεδιάστηκε ακολουθώντας τη λογική των υφιστάμενων ανοιγμάτων. Το γεγονός ότι το κτίριο ήταν κατασκευασμένο 3,5 m επάνω από την επιφάνεια της αυλής, που καλύπτεται από γρασίδι και μια σειρά δέντρων, συντέλεσε στην καλύτερη θέαση της όψης από το δρόμο, ενώ σε συνδυασμό με τα υλικά και τη συνολική μορφή, επιτεύχθηκε η εντύπωση ενός κτιρίου που αιωρείται επάνω από το τοπίο. Αυτή η εικόνα ενισχύεται περαιτέρω κατά τη διάρκεια της νύχτας, με τη βοήθεια του εξωτερικού φωτισμού.
Φωτογραφίες: Lin Ho

Στην κύρια όψη της κατοικίας, που είναι ορατή από το δρόμο, ο επισκέπτης διαπιστώνει την εξής αντίθεση: ενώ ο ανώτερος όγκος του κτιρίου κατασκευάζεται από εμφανές σκυρόδεμα, η όψη του ισογείου περικλείεται από ένα μανδύα αλουμινίου, βαμμένο σε λευκό χρώμα. Το κέλυφος αυτό αποτελείται από ένα επαναλαμβανόμενο γεωμετρικό μοτίβο, το οποίο συνθέτουν τεμάχια τριγωνικού σχήματος, εν είδει ψηφιδωτού.
Τα φύλλα αλουμινίου κόβονται σε σχήμα τριγώνου, βάσει ειδικού πατρόν, κατασκευασμένου σε εργαστήριο μεταλλουργίας. Τα μεμονωμένα αυτά τρίγωνα βάφονται σε λευκό χρώμα και συνδέονται μεταξύ τους όπως προβλέπει το σχέδιο της όψης. Στη συνέχεια πραγματοποιείται η ανάρτησή τους σε τοίχο επιχρισμένου σκυροδέματος με τη χρήση γερανού. Η ανάρτηση κάθε στοιχείου υποστηρίχθηκε με μεγάλο πλήθος ράβδων, βιδωμένων στο επίσης μεταλλικό πλαίσιο της πρόσοψης, για λόγους ασφαλείας.
Φωτογραφίες: Amit Geron
Επιμέλεια φωτογράφισης: Eti Buskila

Σε αυτή την κατοικία στην Πάρο, οι διάφοροι όγκοι χωρίζονται για να δημιουργήσουν προστατευμένες αυλές από τους βόρειους ανέμους και τον ήλιο. Επιπλέον, συνδυάστηκαν οι λευκοί σοβαντισμένοι όγκοι με τους πέτρινους τοίχους, ώστε να δημιουργηθεί μια φυσική μετάβαση μεταξύ των χώρων σύμφωνα με τη νησιώτικη αρχιτεκτονική.
Φωτογραφίες: Αντρέας Μπέκας

Ο διαχωρισμός των επί μέρους λειτουργιών με διαφανή πετάσματα εντείνει την αίσθηση του ενιαίου χώρου. Λιτές, ευθείες χαράξεις οργανώνουν τους εργασιακούς και κοινόχρηστους χώρους. Τα εσωτερικά χωρίσματα είναι ελάχιστα, με στόχο τη διασφάλιση διαμπερότητας. Το αποκατεστημένο μωσαϊκό, η πέτρα και το ξύλο συνδυάζονται με σκυρόδεμα, μέταλλο, γυαλί και στοιχεία εμφανών εγκαταστάσεων.
Φωτογράφος: Βασίλης Ζούπας

EΞΥΠΝΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΗΣ
Τα οφέλη της κατοίκησης σε ένα "μικρο-διαμέρισμα" είναι πολλαπλά και σχετίζονται τόσο με τις κοινωνικές ανάγκες, όσο και με την αειφορία. Η προσαρμογή των υφιστάμενων κτιρίων στα νέα δεδομένα των κοινωνικών αναγκών, αποτελεί από μόνη της μία διαδικασία με περιβαλλοντικά πλεονεκτήματα, λόγω του κέρδους της ενσωματωμένης ενέργειας.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ & ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΣ
Η χρήση αυτοκίνητων μηδενικών ρύπων τις επόμενες δεκαετίες εκτιμάται ότι θα είναι πλήρης. Για να μπορέσει αυτό να επιτευχθεί θα πρέπει να αναπτυχθεί ένα εκτενές δίκτυο φόρτισης ηλεκτρικών αυτοκίνητων, ώστε σε μικρούς χρόνους και με ασφάλεια να μπορεί να γίνει φόρτιση των συσσωρευτών χωρίς συμβιβασμούς.

 

Ο παρών ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies ώστε να βελτιώσει την εμπειρία περιήγησης.