"Floating gardens" μονοκατοικία στο Ψυχικό

Το "Floating Gardens" είναι μια μονοκατοικία στο Ψυχικό, σε ένα προάστιο που τα σπίτια χωροθετούνται κεντρικά στα οικόπεδα και περιβάλλονται από κήπους. Η μελέτη ανατρέπει αυτήν την τυπολογία και προτείνει έναν κήπο, που περιβάλλει το κτίριο στις τρεις διαστάσεις: το έδαφος περιστρέφεται γύρω από την κατοικία και δημιουργεί μια σπειροειδή φλούδα γης, στην οποία φυτεύονται δέντρα, θάμνοι, λουλούδια και φυτά, τα οποία αναρριχούνται και κρέμονται. Ο τρισδιάστατος κήπος προσδιορίζει τον κτιριακό όγκο της πρότασης και προεκτείνει τους εσωτερικούς χώρους με τρόπο που ενοποιεί όλα τα επίπεδα της κατοικίας.
Το προάστιο του Ψυχικού ιδρύθηκε το 1926, λίγα χρόνια μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, όταν ο πληθυσμός της Αθήνας υπερδιπλασιάστηκε και ξεπέρασε το ένα εκατομμύριο κατοίκους. Η απότομη αύξηση του πληθυσμού είχε ως αποτέλεσμα την ενσωμάτωση προαστίων στον πολεοδομικό ιστό. Τρία από αυτά τα προάστια (το Ψυχικό, η Ηλιούπολη και η Εκάλη) σχεδιάστηκαν επηρεασμένα από τη ρυμοτομία της αγγλικής κηπούπολης ("Garden Cities"), μία πολεοδομική επινόηση του Ebenezer Howard από το 1898. Τα "Garden Cities" είναι αυτόνομοι οικισμοί μικρής κλίμακας, που περιβάλλονται από ζώνες πρασίνου. Το "Floating Gardens" υιοθετεί αυτήν την ιδέα στην κλίμακα της κατοικίας, περιβάλλοντας το σπίτι με μια τρισδιάστατη αιωρούμενη ζώνη πρασίνου.
Το εξωτερικό κέλυφος του κτιρίου κατασκευάστηκε εξ’ ολοκλήρου από σκυρόδεμα, στο μείγμα του οποίου προστέθηκε πράσινη χρωστική ουσία. Οι αναλογίες του μείγματος προέκυψαν ύστερα από σειρά δειγματισμών, σε συνεργασία με το εργαστήριο του παραγωγού σκυροδέματος. Στον κύριο παραλληλόγραμμο όγκο της κατοικίας, το καλούπι κατασκευάστηκε από μεγάλες επιφάνειες, ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι αρμοί συναρμογής. Τα τοιχία σφυρηλατήθηκαν προσεκτικά με περιστροφικά εργαλεία χειρός, καταλήγοντας σε μια αδρή επιφάνεια, που από κοντά φαίνεται σαν να είναι σφυρήλατο πέτρωμα.
Η σπειροειδής ράμπα του τρισδιάστατου αιωρούμενου κήπου, που περιβάλλει τον παραλληλόγραμμο όγκο της κατοικίας, κατασκευάστηκε με καλούπι από οριζόντιες ξύλινες σανίδες ύψους 10 εκατοστών, ώστε οι αρμοί μεταξύ των σανίδων να αφήνουν το αποτύπωμά τους. Έτσι ενισχύεται το ίχνος της σπειροειδούς πορείας της τσιμεντένιας κορδέλας.