"Tetris House" Επαναξιοποίηση μιας δεκαετούς κατασκευής από σκυρόδεμα

Η αφετηρία του έργου ήταν μια υπάρχουσα κατασκευή από σκυρόδεμα. Παρόμοιες κατασκευές εμφανίστηκαν στο ελληνικό τοπίο λόγω κανονισμών που επέτρεπαν στους ιδιοκτήτες να παρατείνουν την ισχύ της οικοδομικής άδειας, εφόσον προχωρούσαν τουλάχιστον στην ολοκλήρωση του φέροντος οργανισμού. Όταν οι αρχιτέκτονες ανέλαβαν το έργο, ο σκελετός αυτός στεκόταν στο τοπίο για πάνω από δέκα χρόνια. Η απόφαση να επαναχρησιμοποιηθεί το υπάρχον πλαίσιο από σκυρόδεμα ήταν συνειδητή, λαμβάνοντας υπόψη βασικά ζητήματα βιωσιμότητας, οικονομίας και νομοθεσίας στην αρχιτεκτονική — ιδιαίτερα μέσα στις πιέσεις που προκαλεί ο υπερτουρισμός στις Κυκλάδες.

Οι αρχιτέκτονες απάντησαν με μια στρατηγική αφαίρεσης και προσθήκης χρησιμοποιώντας βασικές γεωμετρίες. Κατεδάφισαν προσεκτικά μόνο τα απολύτως απαραίτητα τμήματα της υπάρχουσας δομής και πρόσθεσαν σχήματα σε μορφή Γ και ορθογώνιους όγκους, ώστε να επιτύχουν καθαρότητα στη μορφή και τη λειτουργία. Αυτή η προσέγγιση οδήγησε σε μια λύση που ξεπέρασε τους περιορισμούς του παρελθόντος και τις περίπλοκες ρυθμίσεις του οικοπέδου. Το οικόπεδο χαρακτηρίζεται από επίπεδο έδαφος και εγγύτητα στο λιμάνι και τον οικισμό. Με γείτονες σε όλες τις πλευρές, εκτός από τη δυτική, η οποία αναμένεται να παραμείνει αδόμητη λόγω δασικής προστασίας, το οικόπεδο στερείται την εξωστρέφεια ενός τυπικού παραθαλάσσιου χώρου.

Η κατοικία ισορροπεί ανάμεσα στην εσωστρέφεια και την ανοιχτότητα. Στο ισόγειο, η στρατηγική τοποθέτηση των όγκων γύρω από την κεντρική πισίνα δημιουργεί μια εσωτερική αυλή, εξισορροπώντας τη θέα και την ιδιωτικότητα σε ένα περιβάλλον όπου η δόμηση είναι είτε αναμενόμενη είτε ήδη παρούσα. Έτσι, το σπίτι απομακρύνεται από τη συμβατική διάταξη δωματίων και προτείνει μια πιο συλλογική μορφή διαβίωσης, με το νερό να γίνεται το επίκεντρο της καθημερινής ζωής. Στον επάνω όροφο, το καθιστικό και η κεντρική σουίτα βλέπουν τόσο προς το λιμάνι όσο και προς το βόρειο, άγριο τοπίο του νησιού, μέσα από ένα μεγάλο παράθυρο που επιτρέπει στους κατοίκους να παρατηρούν τη δραστηριότητα του λιμανιού. Μια εξωτερική σκάλα προσφέρει ανεξάρτητη πρόσβαση στο ανώτερο επίπεδο και τη στέγη, η οποία προσφέρει απρόσκοπτη θέα. Το σπίτι αναδύεται διακριτικά μέσα στο τοπίο, συνομιλώντας με αυτό μέσω της απλής γεωμετρίας του.

Πέρα από τις βασικές στρατηγικές φυσικού αερισμού και θερμομόνωσης, ένα φεγγίτης στην κορυφή της εσωτερικής σκάλας λειτουργεί ως «πύργος δροσισμού». Τα φωτοβολταϊκά πάνελ παράγουν αρκετή ηλεκτρική ενέργεια ώστε το κτίριο να λειτουργεί χωρίς επιπλέον επιβάρυνση του δικτύου. Τα ενδημικά δέντρα και φυτά απαιτούν ελάχιστο νερό και φιλτράρουν τη θέα προς τις γειτονικές τουριστικές εγκαταστάσεις, διατηρώντας την ιδιωτικότητα χωρίς να αγνοούν την πραγματικότητα της έντονης οικιστικής ανάπτυξης.