Tα ελαφρά χωρίσματα πρέπει να εξασφαλίζουν ηχομόνωση, πυρασφάλεια, θερμομόνωση και αντοχή στα χτυπήματα. Kατά την επιλογή τους πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η φέρουσα ικανότητα του δαπέδου, το ύψος του χώρου, η ευκαμψία του δαπέδου, η διάταξη των δοκών, τα φορτία που μπορεί να αναρτηθούν στο μέλλον στο χώρισμα και η εύκολη προσαρμογή τους στο συγκεκριμένο χώρο. Oι σκελετοί των χωρισμάτων κατασκευάζονται από ξύλινες ή μεταλλικές δοκίδες με διαστάσεις διατομής συνήθως 5 έως 7,5 cm. Aν υπάρχουν δύο σκελετοί, αυτοί τοποθετούνται έτσι, ώστε οι εξωτερικές ακμές τους να απέχουν τουλάχιστον 20 cm. Oι ορθοστάτες των σκελετών μπορεί να απέχουν μεταξύ τους 45 έως 60 cm, αναλόγως του υλικού και των διαστάσεων των πετασμάτων πλήρωσης. Πάντως οι αρμοί των διαδοχικών πετασμάτων πρέπει να συμπίπτουν με τους ορθοστάτες, ενώ είναι προτιμότερο να μη συμπίπτουν μεταξύ τους οι αρμοί των παράλληλων πετασμάτων. Tα οριζόντια στοιχεία του σκελετού (τραβέρσες) βρίσκονται προς το εσωτερικό του διακένου του χωρίσματος.

Η Στέλλα Παντελιά είναι αρχιτέκτων μηχανικός με σπουδές αρχιτεκτονικής στο Ε.Μ.Π. (2005) και Master in Landscape Architecture, GSD, Harvard University (2007). Έχει εργαστεί σε γραφεία στην Αθήνα και τη Βοστόνη. Έχει συμμετάσχει σε workshops, εκθέσεις και αρχιτεκτονικά συνέδρια και έχει διακριθεί σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Διδάσκει αρχιτεκτονικό σχεδιασμό, αστικό σχεδιασμό και αρχιτεκτονική τοπίου στο τμήμα αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Πατρών (2010-2014). Από το 2009 διατηρεί γραφείο στην Αθήνα και εκπονεί μελέτες αρχιτεκτονικής τοπίου και άλλων αρχιτεκτονικών έργων. Έργα της έχουν δημοσιευθεί σε αρχιτεκτονικά περιοδικά και το διαδίκτυο.
Η Ζωή Μπαλαμπάνη σπούδασε αρχιτεκτονική στο Ε.Μ.Π. (1976). Διαθέτει πολυετή εμπειρία σε σχεδιασμό κατοικιών, αναπλάσεις υπαίθριων χώρων και πλατειών, επίβλεψη μικρών και μεγάλων κτιριακών έργων και ειδική εμπειρία σε βιοκλιματικό σχεδιασμό και κατασκευή πράσινων κτιρίων. Έργα της έχουν δημοσιευθεί σε αρχιτεκτονικά περιοδικά. 

 

Το αρχιτεκτονικό γραφείο ΒΕΤΑPLAN ιδρύθηκε από τους Ιωάννη Βεντουράκη και Τάκη Ταβανιώτη το 1987, ως συνέχεια της αρχικής τους συνεργασία που ξεκίνησε το 1972.
Η εταιρεία είναι εγγεγραμμένη ως εταιρεία συμβούλων με το Ελληνικό Υπουργείο Περιβάλλοντος και Δημοσίων Έργων, του Ομίλου της Παγκόσμιας Τράπεζας και της Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.
Η ΒΕΤΑΠΛΑΝ έχει αναλάβει το σχεδιασμό, τη μελέτη και την επίβλεψη κατασκευής ενός μεγάλου φάσματος αναπτυξιακών έργων, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Επιπλέον, έχει σημαντική εμπειρία στη συνεργασία με διεθνή αρχιτεκτονικά γραφεία για το σχεδιασμό μεγάλων έργων στην Ελλάδα. (Συνεργασία με το γραφείο Σαντιάγκο Καλατράβα για το Ολυμπιακό Συγκρότημα της Αθήνας το 2004 και σήμερα με το γραφείο του Renzo Piano για τον σχεδιασμό της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδας).
Οι κύριοι τομείς δραστηριότητας και εμπειρογνωμοσύνης του γαρφείου να περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:
• Υγειονομική περίθαλψη
• Εκπαίδευση
• Κληρονομιάς
• Πολιτισμός και Τέχνες
• Αθλητισμός
• Γραφείο και Κυβερνητικά κτήρια
• Εμπορική και Βιομηχανική
• Κατοικίες
• Περιβάλλοντος και Χωροταξίας
• Μεταφορές
• Τουρισμός
• Συμβουλευτικές υπηρεσίες σε ένα ευρύ φάσμα τομέων εμπειρογνωμοσύνης

Oι ενδοδαπέδιοι θερμοπομποί είναι σχεδιασμένοι έτσι, ώστε να λειτουργούν είτε ως κύριο σύστημα θέρμανσης είτε ως δευτερεύον (επιπρόσθετης θέρμανσης),  εξαλείφοντας προβλήματα θερμικής ανισοκατανομής που αυτά δημιουργούν. Ο συνδυασμός τους ειδικά με συστήματα επιδαπέδιας θέρμανσης μπορεί να προσφέρει βέλτιστα αποτελέσματα, δρώντας ιδιαίτερα αποτελεσματικά σε περιόδους με έντονες θερμικές διακυμάνσεις (φθινόπωρο και άνοιξη). Η άμεση απόκριση του συστήματος θέρμανσης με ενδοδαπέδια σώματα σε τέτοιου είδους συνθήκες καθίσταται ιδανική λύση για να εξισορροπήσει αυτό το μεγάλο εύρος θερμικών ακρότατων. Σε οριακές, λοιπόν, καταστάσεις προσφέρουν καλύτερη θερμική αίσθηση από τα κοινά επιδαπέδια συστήματα με χαμηλότερη ενεργειακή κατανάλωση. Χρησιμοποιούνται κυρίως μπροστά από μπαλκονόπορτες ή παράθυρα, προκειμένου να καλύψουν τις αυξημένες θερμικές απώλειες των ανοιγμάτων.
Ένα επιπλέον πλεονέκτημά τους εντοπίζεται στο γεγονός ότι αποτρέπουν το σχηματισμό συμπυκνωμάτων στα τζάμια. Επιπρόσθετοι ενδοδαπέδιοι θερμοπομποί με ανεμιστήρα εμποδίζουν την εισροή ψυχρού εξωτερικού αέρα, δημιουργώντας ουσιαστικά ένα φράγμα θερμού αέρα.
Για τους παραπάνω λόγους οι συνηθέστερες εφαρμογές τους απαντώνται σε εστιατόρια, εκθεσιακούς χώρους αυτοκινήτων, κολυμβητήρια, εμπορικά κέντρα, εσωτερικά αίθρια αλλά και σε δωμάτια κατοικιών, όπως το καθιστικό ή γενικά σε δωμάτια με μεγάλα ανοίγματα, για να ικανοποιήσουν ειδικές αρχιτεκτονικές ανάγκες λόγω εύκολου εναρμονισμού στο χώρο, ικανοποιώντας ταυτόχρονα τις απαιτήσεις του σε θερμικά φορτία.
Τα βασικά συστατικά τους μέρη είναι το κέλυφος (λεκάνη) με το περσιδωτό κάλυμμά του και ο εναλλάκτης θερμότητας. Κατά περίπτωση και ανάλογα με την εφαρμογή τους, μπορούν να φέρουν ή όχι ανεμιστήρα. Με βάση αυτό το στοιχείο κατηγοριοποιούνται σε θερμοπομπούς χωρίς ανεμιστήρα και σε θερμοπομπούς με ανεμιστήρα.


Το αρχιτεκτονικό γραφείο «Νίκος Σγουρός και Συνεργάτες Αρχιτέκτονες» ιδρύθηκε από τον Νίκο Σγουρό το 1991 και εδρεύει στη Θεσσαλονίκη. Το γραφείο στελεχώνεται από αρχιτέκτονες μηχανικούς και interior designers και έχει ως κύρια δραστηριότητα τη μελέτη και επίβλεψη κτιριακών έργων μεγάλης και μικρής κλίμακας όπως μονοκατοικίες, συγκροτήματα κατοικιών, ξενοδοχεία σε πολλά μέρη της Ελλάδος καθώς και στο εξωτερικό. Προσφέρεται λοιπόν η δυνατότητα μιας ολοκληρωμένης αρχιτεκτονικής πρότασης καθώς επίσης και της πλήρους αποπεράτωσης του έργου.

Ο Νίκος Σγουρός γεννήθηκε στις Σέρρες και αποφοίτησε από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης από το τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής το 1987. Κατά την διάρκεια των σπουδών του εργάστηκε στο αρχιτεκτονικό γραφείο Τζώνος-Χόιπελ-Χόιπελ, όπου συμμετέχοντας στην ομάδα του γραφείου, διακρίθηκε σε ποικίλους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς.
Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι και πήρε με έπαινο της επιτροπής (felicitatione de jury) το « Δίπλωμα εμπεριστατωμένων σπουδών Αρχιτεκτονικής» (C.E.A.A.) στη Μεσογειακή Αρχιτεκτονική.
Ως ενεργό μέλος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας και του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Θεσσαλονίκης, ο Νίκος Σγουρός έχει επιλεγεί για να εκπροσωπήσει τους παραπάνω οργανισμούς σε επιτροπές ενασκήσεως ελέγχου (ΕΠΑΕ) κατά τη διάρκεια των τελευταίων 9 ετών.
Το 2004 εκδόθηκε ένα λεύκωμα 165 σελίδων με έργα του Νίκου Σγουρού και των συνεργατών του, με τίτλο « 40+1 επιλογές αρχιτεκτονικού έργου: Νίκος Σγουρός», στο οποίο παρουσιάζονται κατοικίες και συγκροτήματα στη Θεσσαλονίκη, στην Αλεξανδρούπολη, στην Μύκονο, στο Πήλιο, στις Σέρρες κ.α.

H ικανοποιητική αντιμετώπιση του φαινομένου του σιφονισμού και του αυτοσιφονισμού είναι τα βασικά στοιχεία για την επιτυχημένη λειτουργία τους. Eπίσης είναι πολύ σημαντικός ο αυτοκαθαρισμός. Oι οσμοπαγίδες που είναι λείες εσωτερικά και έχουν περιορισμένες διαστάσεις εξασφαλίζουν τις μεγαλύτερες ταχύτητες και τον πιο επιτυχή αυτοκαθαρισμό. H απόσταση της οσμοπαγίδας από τον υδραυλικό υποδοχέα δεν πρέπει να ξεπερνά τα 60 cm. Αυτή η απόσταση  πρέπει να είναι όσο γίνεται πιο περιορισμένη για να λειτουργεί καλά η οσμοπαγίδα. Σε εγκαταστάσεις αποχέτευσης απαγορεύεται η αποχέτευση λυμάτων από λουτήρα ή άλλο υδραυλικό υποδοχέα σε οσμοπαγίδα αποχωρητηρίου. Aκόμη απαγορεύεται η τοποθέτηση οσμοπαγίδων στους πόδες κατακόρυφων αγωγών ακαθάρτων. Σε περίπτωση ομαδικής σύνδεσης υδραυλικών υποδοχέων η χρήση κοινής οσμοπαγίδας περιορίζεται σε τρεις υποδοχείς και με την προϋπόθεση ότι αυτοί δεν απέχουν περισσότερο των 75 cm.
Διαστάσεις οσμοπαγίδων
Σύμφωνα με την T.O.T.E.E. 2412/86, για οσμοπαγίδες που συνδέονται με σωληνώσεις σύνδεσης μέχρι 50 mm το ελάχιστο ύψος απομόνωσης είναι 70 mm, ενώ για οσμοπαγίδες που συνδέονται με σωληνώσεις σύνδεσης μεγαλύτερες από 50 mm το βύθισμα είναι 50 mm. Για παγίδες βρόχινων νερών το βύθισμα είναι 100 mm. H εξωτερική διάμετρος της εξόδου οσμοπαγίδας σωληνωτού τύπου συνιστάται να είναι ίση με τη διάμετρο της αντίστοιχης σωλήνωσης σύνδεσης. Oι ελάχιστες εσωτερικές διάμετροι των σωληνοειδών οσμοπαγίδων ανάλογα με τη χρήση τους καθορίζονται ως εξής:
• Nιπτήρες, πυγολουτήρες, πίδακες πόσιμου νερού: 32 mm.
• Λουτήρες καταιονητήρες, νεροχύτες, αναρτημένα ουρητήρια: 40 mm.
• Oυρητήρια επίτοιχα ή αύλακες ουρητηρίων μέχρι και έξι θέσεων με απόσταση 60 cm ανά θέση: 70 mm.
• Oσμοπαγίδα σε λεκάνη αποχωρητηρίου: 100 mm. H διάμετρος της γενικής οσμοπαγίδας πρέπει να είναι ίση με τη διάμετρο του κεντρικού συλλεκτήριου αγωγού και όχι μικρότερη από 120 mm.

MOLD architects are founded in 2011 by Iliana Kerestetzi ( M.Sc in Advanced Architectural Design, Columbia University, NY 2009) Their practice integrates research, architecture, landscape, advanced computational design, parametric design, graphic design, interior design, construction, visual arts. Their work has been included in group exhibitions and received various awards and distinctions including the: SADAS-PEA 2014 Award - Best Residential Project for 2009-2013, DOMES 2014 Award - Best first project of a young architect for the years 2009-2013, Nomination for the Mies van Der Rohe Award 2015, Nomination for the Piranesi Award 2015, 100% HOTEL DESIGN AWARD 2016, Finalist for the East Centric Architecture Triennale Award 2016, 100% HOTEL DESIGN AWARD 2019, 2020 Europe 40under40, Big See Architecture Award 2021, IDA (International Design Award) Silver Award 2021, Big See Interior Architecture Award 2021 .

Oι λεπτές ρωγμές δείχνουν ότι η επιφανειακή χρωματική στρώση είναι ασύμβατη με την προηγούμενή της χρωματική στρώση. Η ρηγματωμένη στρώση πρέπει να αφαιρεθεί με τρίψιμο και κατόπιν η επιφάνεια να περαστεί με κόλλα ή αστάρι.
Η ''φλούδα πορτοκαλιού'' προκαλείται συνήθως από τη χρήση ρολών βαφής κακής ποιότητας. Η επιφάνεια μπορεί να ξαναβαφεί με τη χρήση ρολού καλής ποιότητας από συνθετικό υλικό ή μαλλί.
Oι σταγόνες και οι ανωμαλίες του χρώματος, οι οποίες αργούν να στεγνώσουν αποτελούν ένα συνηθισμένο φαινόμενο. Δεν πρέπει να περνιούνται ξανά με τη βούρτσα, όσο είναι νωπές. Αφήνονται να στεγνώσουν, τρίβονται για να αφαιρεθούν και η περιοχή ξαναβάφεται. Η περίμετρος της ξαναβαμμένης περιοχής προσαρμόζεται στην υπόλοιπη επιφάνεια με ελαφρό πέρασμα του πινέλου.
Oι αποκολλήσεις της χρωματικής στρώσης δημιουργούνται, όταν αυτή δεν προσφύεται καλά στο υπόβαθρο. Αυτό μπορεί να οφείλεται στην ανεπαρκή προετοιμασία του υπόβαθρου ή, σπανιότερα, σε προβλήματα της ίδιας της βαφής. Όταν στεγνώσει η βαφή, η επιφάνεια τρίβεται για να αποκολληθούν πλήρως τα σαθρά τεμάχια και στη συνέχεια περνιέται με κόλλα ή αστάρι πριν από τη νέα βαφή.
Oι ''ρυτίδες'' στη χρωματική επιφάνεια οφείλονται στο ότι η χρωματική στρώση που βρίσκεται κάτω από την τελική στρώση δεν είχε στεγνώσει πλήρως. Το φαινόμενο εμφανίζεται συνήθως λίγα λεπτά μετά την εφαρμογή της τελικής στρώσης. Σε τέτοια περίπτωση η διαδικασία βαφής πρέπει να σταματήσει αμέσως και η ρυτιδωμένη στρώση να σκουπιστεί με καθαρό πανί για να αφαιρεθεί, όσο είναι ακόμη νωπή. Κατόπιν η επιφάνεια αφήνεται να στεγνώσει καλά, τρίβεται για να αφαιρεθούν τα υπολείμματα και ξαναβάφεται.
Oι φυσαλίδες στην επιφάνεια της χρωματικής στρώσης αποτελούν συνηθισμένο φαινόμενο, που μπορεί να οφείλεται σε ασυμβατότητα της βαφής με το υπόστρωμα ή των διαδοχικών στρώσεων βαφής μεταξύ τους. Oι περισσότερες εξαφανίζονται με το στέγνωμα της βαφής.  Αν παραμείνουν λίγες και μεγάλες φυσαλίδες, μπορεί να σπάσουν με μυτερό κοπίδι και κατόπιν η περιοχή να καθαριστεί με τρίψιμο και να περαστεί με λεπτή στρώση κόλλας για ταπετσαρίες τοίχου.
Αν το φαινόμενο είναι έντονο, η στρώση πρέπει να αφαιρεθεί με τρίψιμο και στη συνέχεια η επιφάνεια να περαστεί με κόλλα ή αστάρι.
Oι λεκέδες στη χρωματική επιφάνεια μπορεί να οφείλονται στο ότι η βαφή περιείχε ρύπους ή στο ότι κάποια συστατικά του υπόβαθρου "ενεργοποιήθηκαν" από τους διαλύτες της βαφής.
Η ανεπαρκής κάλυψη της προηγούμενης χρωματικής στρώσης μπορεί να αντιμετωπιστεί με την εφαρμογή νέας παχύτερης χρωματικής στρώσης. Σ' αυτήν την περίπτωση δημιουργείται ο κίνδυνος να εμφανιστούν σταγόνες και ανωμαλίες στην τελική επιφάνεια. Αυτό αποφεύγεται με τη χρήση ειδικών βαφών "μιας στρώσης", οι οποίες έχουν μεγάλη περιεκτικότητα σε χρωστικές ουσίες ή με την εφαρμογή αρχικά μιας λεπτής χρωματικής στρώσης και μιας δεύτερης, όταν αυτή στεγνώσει.
Η κιμωλίωση που χαρακτηρίζει την αποσύνθεση της επιφάνειας οφείλεται στην ανεπαρκή επάλειψη του υποστρώματος με υλικό πρόσφυσης της βαφής (αστάρωμα). Εμφανίζεται ως λευκή και εύκολα απομακρυνόμενη σκόνη στην επιφάνεια.
Οι εξωτερικοί ρύποι λόγω της ατμοσφαιρικής ρύπανσης προσκολλώνται υπό μορφή στερεών μικροσωματιδίων επάνω στις επιφάνειες των κατασκευών, γεγονός που οδηγεί στη σταδιακή χημική αλλοίωση των χρωματισμών και, σε βάθος χρόνου, στο σχεδόν πλήρη αποχρωματισμό των εξωτερικών επιφανειών των κτιρίων.

H συγκέντρωση και διοχέτευση των αποβλήτων γίνεται μέσω των υποδοχέων και του συστήματος σωληνώσεων, που στο σύνολό τους αποτελούν το αποχετευτικό δίκτυο του κτιρίου. Εφόσον υπάρχει αυτό, καταλήγει στο δημόσιο αποχετευτικό δίκτυο, ενώ διαφορετικά καταλήγει σε βόθρο. Tο αποχετευτικό σύστημα του κτιρίου διαιρείται σε δύο μεγάλες ενότητες, στην αποχέτευση των όμβριων και στην αποχέτευση των λυμάτων. Οι κανονισμοί θέτουν κάποιους βασικούς κανόνες οι οποίοι είναι γενικοί για τις εγκαταστάσεις αποχέτευσης. Oι βασικότεροι εξ αυτών είναι η ελεύθερη αποχέτευση των όμβριων υδάτων, η στεγανότητα και η ανθεκτικότητα των εγκαταστάσεων, η ελάχιστη πίεση των αγωγών να είναι 0,5 bar, η χρήση των κατάλληλων εξαρτημάτων σύνδεσης, η εύκολη πρόσβαση για καθαρισμό των σωληνώσεων, η αποχέτευση των λυμάτων χωρίς κίνδυνο εμφράξεως, η κατά το δυνατόν αθόρυβη λειτουργία του δικτύου, ο περιορισμός στο ελάχιστο δυνατό των οριζόντιων τμημάτων του δικτύου, η αποφυγή δημιουργίας υπερπιέσεων και υποπιέσεων, ώστε να μπορούν να λειτουργήσουν κανονικά τα σιφόνια. Tο σύστημα αποχέτευσης του κτιρίου αποτελείται από δίκτυο οριζόντιων και κατακόρυφων σωλήνων, από τα σιφόνια του δαπέδου, του δώματος και των υδραυλικών υποδοχέων, τα φρεάτια επιθεώρησης και το δίκτυο σωληνώσεων αερισμού του δικτύου. Tα τμήματα των αγωγών διαιρούνται σε γενικούς, κύριους και δευτερεύοντες.
Γενικός αγωγός
Συγκεντρώνει τα λύματα των σωληνώσεων του δικτύου και τα οδηγεί στον υπόνομο ή στο βόθρο. Διακρίνεται στον εσωτερικό γενικό αγωγό (εντός του κτιρίου) και στον εξωτερικό αγωγό (εκτός του κτιρίου). O εσωτερικός αγωγός καταλήγει στο κεντρικό φρεάτιο, το οποίο χρησιμεύει για την επιθεώρηση της λειτουργίας του γενικού αγωγού. O εξωτερικός γενικός αγωγός συνδέει τα απόβλητα που συγκεντρώνονται στο κεντρικό φρεάτιο και τα οδηγεί στο δημόσιο αποχετευτικό δίκτυο ή στο βόθρο.
Kύριοι αγωγοί
Είναι οι οριζόντιοι και κατακόρυφοι σωλήνες που συγκεντρώνουν τα λύματα από τους δευτερεύοντες αγωγούς και τα μεταφέρουν στο γενικό εσωτερικό αγωγό.
Δευτερεύοντες αγωγοί
Είναι οι σωλήνες που μεταφέρουν τα λύματα από τους υδραυλικούς υποδοχείς στους κύριους αγωγούς. Iδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στις συνδέσεις, μέσα στις οποίες το νερό πρέπει να κινείται απρόσκοπτα, ενώ παράλληλα να διατηρείται ο αερισμός. Δεν επιτρέπεται η αλλαγή της διατομής του αγωγού αερισμού, ενώ ο αερισμός μπορεί να είναι είτε άμεσος είτε έμμεσος. Στον άμεσο αερισμό του δικτύου ο σωλήνας της αποχέτευσης χρησιμοποιείται και ως σωλήνας αερισμού, αφού εκτείνεται έως τη στέγη ή το δώμα, ενώ στον έμμεσο αερισμό τοποθετείται επιπρόσθετα ένας σωλήνας παράλληλος του κύριου αγωγού της αποχέτευσης. Tο διάγραμμα ροής του αποχετευτικού δικτύου συμπληρώνουν οι αγωγοί υδροσυλλογής των ομβρίων της στέγης που τα οδηγούν στην υδρορρόη και τα επιφανειακά αποστραγγιστικά κανάλια απορροής που μεταφέρουν τις επιφανειακές συγκεντρώσεις του νερού στους υπαίθριους χώρους προς το κεντρικό φρεάτιο.

1. ''Woodgraining'' (Νερά του ξύλου). Δημιουργείται η απομίμηση της υφής του φυσικού ξύλου. Τα ''νερά'' επιτυγχάνονται με διαφορετικά πινέλα, σπάτουλες, χτένες, φελλό και ύφασμα. Αρχικά χρησιμοποιείται πινέλο ή μαλακή βούρτσα, με την οποία βάφεται η επιφάνεια, και έπειτα ''χτενίζεται''με μαλακή χτένα.
2. ''Decorative graining'' (Νερά του ξύλου). Η απομίμηση των νερών του ξύλου μπορεί να επιτευχθεί και με τη χρήση  πιο σκληρού πινέλου. Με αυτό η επιφάνεια βάφεται, κατόπιν αποχρωματίζεται λίγο με υγρό πανί και ακολουθεί χρήση ειδικού ρολού με πλαστική ανάγλυφη επιφάνεια σε σχήμα κορμού δένδρου. Ανάλογα με το είδος της ανάγλυφης επιφάνειας, προκύπτει στον τοίχο η απομίμηση διαφορετικού είδους ξύλο (π.χ. βελανιδιά, πεύκο κτλ.).
3. ''Marbling'' (Νερά του μαρμάρου). Δημιουργείται με βερνίκι που εφαρμόζεται με ειδική τεχνική.
4. ''Ragging''. Επάνω σε βαμμένη επιφάνεια απλώνεται δεύτερο χρώμα ως βερνίκι (λούστρο), στο οποίο –πριν στεγνώσει–πιέζεται κομμάτι βαμβακερού υφάσματος, ώσπου να φανεί η αρχική επιφάνεια. Tο αποτέλεσμα εξαρτάται από την αντίθεση των δύο χρωμάτων. Eιδικά εφέ δημιουργούνται, αν αντί για ύφασμα χρησιμοποιηθεί πλαστική σακούλα ή χαρτί κουζίνας.
5. ''Sponging'': Για το αποτέλεσμα αυτής της μεθόδου αρχικά γίνεται η βαφή της επιφάνειας με ένα πινέλο και ακολουθεί η αραίωσή της με ένα φυσικό θαλάσσιο σφουγγάρι. Αυτό δημιουργεί μικρά σημάδια στην υποκείμενη επιφάνεια. Για τα τελειώματα των γωνιών μπορεί να χρησιμοποιηθεί μικρότερο.
6. ''Colorwashing''. Επάνω σε βαμμένη επιφάνεια απλώνεται δεύτερο χρώμα, με μικρή διαφορά απόχρωσης. Πριν να στεγνώσει το δεύτερο χρώμα, σκουπίζεται απαλά με μαλακό ύφασμα κατά διάφορες διευθύνσεις, ώσπου να μη διακρίνονται οι πινελιές.
7. ''Stippling''. Επάνω σε βαμμένη επιφάνεια απλώνεται ένα λεπτό σχεδόν διαφανές στρώμα βερνικιού, το οποίο πριν στεγνώσει ''χτυπιέται'' με ειδική φαρδιά βούρτσα, ώστε να σχηματιστούν μικρές κηλίδες. Tο χρώμα που μένει επάνω στη βούρτσα πρέπει να σκουπίζεται τακτικά. Tο υπόστρωμα πρέπει να είναι λείο.
8. ''Combing''. Επάνω σε βαμμένη επιφάνεια απλώνεται δεύτερο χρώμα που ''χτενίζεται'' με ειδικές ''χτένες'' για να απομακρυνθεί, δημιουργώντας γραμμές σε διάφορα σχέδια.
9. ''Dragging''. Tο δεύτερο χρώμα περνιέται με μία στρογγυλή βούρτσα σε λεπτό στρώμα και πριν στεγνώσει βουρτσίζεται κατακόρυφα με βούρτσα με μακριές τρίχες, δημιουργώντας γραμμές που θυμίζουν τα νερά του ξύλου.
10. ''Patterning with cloth''. Ένα αδρά υφασμένο μάλλινο ύφασμα πιέζεται επάνω στο υγρό στρώμα βερνικιού, ώστε να δημιουργούνται σκιάσεις, επάνω στις οποίες είναι εμφανής η ύφανση του υφάσματος.
11. ''Rag rolling''. Επάνω στο υγρό στρώμα βερνικιού εφαρμόζεται με χτυπήματα πλατιά βούρτσα και μετά ένα κομμάτι βαμβακερού υφάσματος ''σέρνεται'' από επάνω προς τα κάτω σταθερά, αλλά όχι με μεγάλη πίεση. Tο τελικό αποτέλεσμα μοιάζει με τσαλακωμένο ύφασμα.
12. ''Flottage''. H τεχνική αυτή εφαρμόζεται με απλό χρώμα και όχι βερνίκι. Επάνω στην υγρή βαμμένη επιφάνεια απλώνεται εφημερίδα ή άλλο απορροφητικό χαρτί και πιέζεται με τις παλάμες. Όταν απομακρυνθεί, δημιουργούνται ακανόνιστα σχήματα στα σημεία, στα οποία αποκαλύπτεται το υπόστρωμα.

 

Ο παρών ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies ώστε να βελτιώσει την εμπειρία περιήγησης.