Βασική λειτουργία μιας σύνδεσης μεταξύ ξύλινων στοιχείων είναι η εξασφάλιση της φυσικής συνέχειας μεταξύ των στοιχείων αυτών.
Η ύπαρξη χώρων αποθήκευσης στην κατοικία αποτελεί το σημαντικότερο ίσως παράγοντα για τη σωστή οργάνωση του σπιτιού και για την επίτευξη ενός αρμονικού περιβάλλοντος μέσα σε αυτό.

Οι μεταλλικές σχάρες συνήθως κατασκευάζονται από χάλυβα, κοινό ή ανοξείδωτο ή από αλουμίνιο. Αποτελούνται από λεπτά επιμήκη στοιχεία, τα οποία συνδέονται μεταξύ τους είτε με πίεση είτε με ηλεκτροσυγκόλληση και διατίθενται στην αγορά σε πλήθος διαστάσεων. Λόγω της υψηλής αντοχής τους και του μικρού τους βάρους, εκτός από τις όψεις, συχνά χρησιμοποιούνται και ως δάπεδα για διαδρόμους, επιτρέποντας έτσι τη συντήρηση και τον καθαρισμό των όψεων αλλά και τη μερική σκίασή τους. Σ' αυτήν την περίπτωση τα μεταλλικά επιμήκη στοιχεία δεν θα πρέπει να είναι κυκλικής διατομής για την αποφυγή ολίσθησης στην επιφάνειά τους και θα πρέπει να  είναι αντιολισθηρά.
Η στήριξη της εσωτερικής πλευράς των μεταλλικών σχαρών κάθετα στην όψη του κτιρίου πραγματοποιείται ως εξής:
Στο διάκενο μεταξύ μεταλλικών γωνιών 150 x 90 x 15 (mm), που στερεώνονται στην πλάκα του ορόφου με εκτοξευόμενα αγκύρια τοποθετείται ειδικό μεταλλικό στήριγμα της σχάρας δαπέδου, διαστάσεων 152 x 89 (mm) και μήκους 250 mm. Επάνω σ' αυτό το μεταλλικό στήριγμα κοχλιώνεται εξάρτημα διατομής Τ από ανοξείδωτο χάλυβα, που είναι επίσης κοχλιωμένο στις γωνιές της εσωτερικής πλευράς της μεταλλικής σχάρας δαπέδου. Ανάμεσα στη σχάρα και στο στήριγμα τοποθετείται θερμομονωτικό υλικό, που λειτουργεί ως θερμοδιακοπή. Στην εξωτερική τους πλευρά οι σχάρες στηρίζονται σε κατακόρυφες μεταλλικές δοκούς διατομής Τ 127 x 152 (mm) με κοχλίες Μ16. Το πέλμα αυτής της διατομής μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να κοχλιωθούν άλλες δοκοί στήριξης για την τοποθέτηση πρόσθετης εξωτερικής επένδυσης.

Ανοιγόμενα συστήματα
Στα ανοιγόμενα συστήματα αλουμινίου τα φύλλα στερεώνονται στις πλαϊνές επιφάνειες της κάσας του κουφώματος και περιστρέφονται γύρω από σταθερό άξονα, ενώ μπορεί να τοποθετηθεί και μηχανισμός ο οποίος δίνει τη δυνατότητα ανάκλισης (ανοιγο-ανακλινόμενα συστήματα). Αυτά τα συστήματα παρέχουν εν γένει καλύτερη θερμομομονωτική συμπεριφορά από τα συρόμενα, καθώς τα επίπεδα υδατοστεγανότητας και αεροοστεγανότητας είναι αρκετά υψηλότερα. Η θερμοδιακοπή θα πρέπει να είναι συνεχής σε όλη την περίμετρο του κουφώματος, ανεξάρτητα από την τοποθέτησή του σε ψευτόκασα ή σε μάρμαρο. Βελτιώνεται επίσης  η θερμομονωτική ικανότητα αυτών των κουφωμάτων με την ύπαρξη θαλάμων στη διατομή, καθώς και με την αύξηση του συνολικού πλάτους του κουφώματος.
Στα σύγχρονα κουφώματα η χρήση ελαστικών παρεμβυσμάτων με κατά το δυνατό μεγαλύτερη επιφάνεια επαφής αυτών με την επιφάνεια του αλουμινίου βελτιώνει σημαντικά τα χαρακτηριστικά του συστήματος, ως προς τη στεγανότητα σε νερό και αέρα αλλά και τη θερμομόνωση. Η ύπαρξη οπών απορροής ύδατος στα ανοιγόμενα φύλλα αλλά και στις κάσες των κουφωμάτων είναι επίσης απαραίτητη για την υδατοστεγανότητα του συστήματος. Για την αποτροπή της εισόδου του νερού της βροχής από τις οπές απορροής προβλέπεται η χρήση ειδικά σχεδιασμένων συνθετικών προφίλ που τις προστατεύουν (τάπες).
Tα ανοιγόμενα συστήματα είναι γενικά ακριβότερα από τα συρόμενα, εξασφαλίζουν όμως στους εσωτερικούς χώρους καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και εργασίας, ενώ μακροπρόθεσμα λειτουργούν ευεργετικά στον προϋπολογισμό της λειτουργίας της κατασκευής λόγω της εξοικονόμησης ενέργειας από τη μείωση των θερμικών απωλειών.
Συρόμενα με οριζόντια κίνηση
Τα κουφώματα αυτά κατά κύριο λόγο χρησιμοποιούνται σε διαμερίσματα πολυκατοικιών ή σε κτίρια με εσωτερικούς χώρους περιορισμένων διαστάσεων, στα οποία επιβάλλεται η μέγιστη εκμετάλλευση της επιφάνειας του εσωτερικού χώρου. Τα βασικά στοιχεία του πλαισίου αλουμινίου ενός συρόμενου συστήματος είναι τα φύλλα και ο οδηγός. Τα φύλλα είναι τα κινητά μέρη του συστήματος που φέρουν τον υαλοπίνακα και ο οδηγός είναι το προφίλ αλουμινίου, επάνω στο οποίο σύρονται τα κουφώματα. Τα συρόμενα συστήματα μπορούν να αποτελούνται από ένα, δύο ή περισσότερα φύλλα, τοποθετημένα σε διάφορες διατάξεις. Ανάλογα με τον τύπο του συρόμενου κουφώματος διατίθενται και οι διάφοροι οδηγοί (μονοί, διπλοί, τριπλοί κτλ.). Η ύπαρξη θερμοδιακοπής στα συρόμενα συστήματα τόσο στην κάσα, όσο και στα φύλλα βελτιώνει τη θερμομονωτική ικανότητά τους, που όμως δεν μπορεί να ξεπεράσει τις θερμομονωτικές επιδόσεις ενός ανοιγόμενου συστήματος.
Για την επίτευξη αεροστεγανότητας αλλά και την κατά το δυνατόν αθόρυβη λειτουργία του κουφώματος θα πρέπει να αντικαθίστανται οι ψήκτρες (βουρτσάκια) σύμφωνα με τις οδηγίες του κατασκευαστή. Τελευταία διατίθενται στην αγορά εξελιγμένα συστήματα, στα οποία τα βουρτσάκια αντικαθίστανται από ειδικά ελαστικά παρεμβύσματα EPDM, τα οποία εξασφαλίζουν καλύτερη αεροστεγανότητα στο σύστημα, χωρίς να εμποδίζουν την κίνηση των φύλλων.

H κατασκευαστική διαμόρφωση του λέβητα εξαρτάται από το είδος του καυσίμου και από τα υλικά κατασκευής. Oι λέβητες από την άποψη του χρησιμοποιούμενου καυσίμου διακρίνονται σε:
• λέβητες εναλλακτικής καύσης, στους οποίους μπορεί να χρησιμοποιηθεί πετρέλαιο ή αέριο με την προσαρμογή του κατάλληλου καυστήρα,
• ειδικούς λέβητες, στους οποίους χρησιμοποιείται αποκλειστικά αέριο.
H διαμόρφωση ενός λέβητα αερίου καθορίζεται από το είδος του συστήματος καύσης. H φλόγα είναι κατακόρυφη στους ατμοσφαιρικούς καυστήρες και οριζόντια στους καυστήρες με ανεμιστήρα. Στην πρώτη περίπτωση ο λέβητας λειτουργεί με φυσικό ελκυσμό, άρα με υποπίεση στο εσωτερικό του, ενώ στη δεύτερη περίπτωση με υπερπίεση που δημιουργείται από τον ανεμιστήρα του καυστήρα. Oι λέβητες αερίου κατασκευάζονται είτε από χυτοσίδηρο είτε από χάλυβα.

Ως κύριο στόχο της ενεργειακής αναβάθμισης του κελύφους των κτιρίων ο ΚΟΧΕΕ προβλέπει τη θερμομόνωση του εξωτερικού περιβλήματος του κτιριακού κελύφους, ώστε αυτό να ανταποκρίνεται στις ελάχιστες απαιτήσεις του Κανονισμού Θερμομόνωσης.

Ο Γιώργος Μανέτας (Αθήνα 1937- 2014) και η Ελένη Κομίλη-Μανέτα είναι Έλληνες αρχιτέκτονες, απόφοιτοι του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Από το 1973 συνεργάζονται ως ζευγάρι και αναλαμβάνουν ιδιωτικά έργα, κυρίως μελέτες μονοκατοικιών και συγκροτημάτων κατοικιών. Συμμετείχαν στην έκθεση Europalia 85, στο Pavilion de l’ Arsenal Paris, Panoramas Europeens(2001), στην έκθεση 20th Century Architecture, Greece στο Deutsches Architectur Museum της Φρανκφούρτης(1999) και στη 10η Διεθνή Έκθεση Αρχιτεκτονικής, Μπιενάλε Βενετίας (2006). Έργα τους έχουν δημοσιευτεί στα Αρχιτεκτονικά Θέματα, όπου έγινε δημοσίευση αφιερώματος στα 30 χρόνια δουλειάς τους καθώς επίσης και στα Θέματα Χώρου και Τεχνών.

Η Αλεξάνδρα Καλλίρη είναι αρχιτέκτων και αποφοίτησε από την Σχολή Αρχιτεκτονικής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (1989). Κατέχει τίτλο μεταπτυχιακών σπουδών από τις Σχολές Ecole d'Architecture Paris-Villemin και Ecole d'Architecture Paris-Conflans των Παρισίων.
Άρχισε να ασκεί το επάγγελμα του αρχιτέκτονα στο Παρίσι στα αρχιτεκτονικά γραφεία SCAU (Macary, Menu, Zublena) και J.P. Pargade.
Από το 1994 διατηρεί γραφείο αρχιτεκτονικών μελετών στην Αθήνα.

Το 2004 δημιούργησε σε καινούργιο χώρο το γραφείο ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΑΛΛΙΡΗ και Συνεργάτες Αρχιτέκτονες. Το γραφείο εκπονεί μαζί με επιλεγμένους Συνεργάτες και εξειδικευμένους Συμβούλους μελέτες ιδιωτικές και δημοσίων φορέων.
Το 2008 ήταν υποψήφια για το Βραβείο Αρχιτεκτονικής του Ελληνικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτονικής ενώ το 2009 υποψήφια για το Βραβείο Αρχιτεκτονικής του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Αρχιτεκτονικής Mies van der Rohe. Το 2011 στα πλαίσια του 11ου Πανελλήνιου Αρχιτεκτονικού Συνεδρίου και των "Βραβείων Αρχιτεκτονικής 2010" της απονεμήθηκε έπαινος για το "Νέο κτήριο γραφείων στο κέντρο της Αθήνας" που σχεδίασε, μελέτησε και επέβλεψε.

Το αρχιτεκτονικό γραφείο AREA (Architecture Research Athens) σχηματίστηκε το 2006 από τους αρχιτέκτονες Σ.Δαούτη, Γ.Μητρούλια και Μ.Ραυτόπουλο, συνδυάζοντας σπουδές και επαγγελματική εμπειρία στην Ελλάδα, τη Γαλλία, την Ολλανδία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Έργα της ομάδας έχουν διακριθεί ανάμεσα στα καλύτερα υλοποιημένα έργα νέων αρχιτεκτόνων και στις καλύτερες μελέτες των ετών 2013 και 2015 (ΔΟΜΕΣ 2013, 2015), ενώ έχει επανειλημμένα διακριθεί σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς για δημόσια και ιδιωτικά έργα μεγάλης κλίμακας. Ανάμεσα στις διακρίσεις της ομάδας συγκαταλέγονται το Α' Bραβείο στον Αρχιτεκτονικό Διαγωνισμό για 220 κατοικίες στην Καρδία Θεσσαλονίκης (2007), το Γ' Bραβείο στον Ευρωπαϊκό διαγωνισμό για τα ιδιόκτητα γραφεία του Κυπριακού Πρακτορείου Ειδήσεων στη Λευκωσία (2010), το Α' Βραβείο (ex aequo) στον Πανελλήνιο Αρχιτεκτονικό Διαγωνισμό ΑθήναΧ4 (2011) και Εύφημος Μνεία στον Ευρωπαϊκό διαγωνισμό Europan 12 και 13 για κτίρια κοινωνικής κατοικίας στη Νυρεμβέργη (2013) και το στρατηγικό σχεδιασμό του οικισμού Azenha do Mar στην Πορτογαλία (2015) αντίστοιχα. Ανάμεσα στις εκθέσεις που έχουν συμμετάσχει συγκαταλέγονται το ελληνικό περίπτερο στη Biennale της Βενετίας τo 2012 με τίτλο "Made in Athens" και η έκθεση "Adhocracy Athens" στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών το 2015. 

Η Στυλιανή Δαούτη (Αθήνα, 1978), σπούδασε αρχιτεκτονική στη σχολή αρχιτεκονικής Paris – Belleville στη Γαλλία (DPLG, 2002) και εργάστηκε σε αρχιτεκτονικά γραφεία στο Παρίσι πριν λάβει το δίπλωμα Master of Science Degree in Advanced Architectural Design στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης το 2005. Στη Νέα Yόρκη εργάστηκε στο γραφείο του Gordon Kipping, G-Tects LLC. Το 2004 κέρδισε το τρίτο βραβείο στο διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό του Μητροπολιτικού Πάρκου και Πολεοδομικής Ανάπτυξης Ελληνικού στην Αθήνα. Σήμερα διατηρεί ανοιχτή συνεργασία σαν τοπικός αρχιτέκτονας για τη μελέτη του Μητροπολιτικού Πάρκου του Ελληνικού, με τους αρχιτέκτονες Iterae και Philippe Coignet.

Ο Γιώργος Μητρούλιας (Αθήνα, 1978), σπούδασε αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (1996-2002) και ακολούθως εργάστηκε στο γραφείο Κοκκίνου-Κούρκουλας στην Αθήνα. Ως υπότροφος του ιδρύματος Fullbright έλαβε το δίπλωμα Master of Science Degree in Advanced Architectural Design στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης το 2004, πριν εργαστεί στο αρχιτεκτονικό γραφείο του Steven Holl. Η δουλειά του έχει παρουσιαστεί στην 11η Biennale Νέων Ευρωπαίων Δημιουργών στην Αθήνα (2003) καθώς και στην 5η Biennale Νέων Ελλήνων Αρχιτεκτόνων (2007). Από το 2007 διδάσκει Αρχιτεκτονικό Σχεδιασμό στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.


Ο Μιχάλης Ραυτόπουλος (Αθήνα, 1978), πήρε το Bachelor of Arts στην Ιστορία της Τέχνης (Αριστούχος) από το Πανεπιστήμιο του Michigan, Ann Arbor (1995-1999). Το 2002 ολοκλήρωσε το Masters Αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο Berkeley της Καλιφόρνια όπου και συνεργάστηκε στενά με τον Greig Crysler σε ερευνητικά προγάμματα και εκδόσεις. Από το 2004 έως το 2006 δούλεψε για το αρχιτεκτονικό γραφείο του Stephan Jaklitsch στη Νέα Υόρκη, ως project manager στα πιλοτικά καταστήματα του Marc Jacobs στο Λος Άντζελες, Παρίσι και Λονδίνο ενώ στην Αθήνα έχει δουλέψει σαν συνεργάτης του γραφείου ISV Architects & Associates. 

Ο κρητικός Νίκος Σκουτέλης και ο βενετός Φλάβιο Ζανόν σπουδάζουν στο Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής της Βενετίας (I.U.A.V) «σε μία πόλη μνημειακή, σε συνεχή αγώνα να τιθασεύσει τη φύση», στον κατεξοχήν ιστορικό χώρο της Ευρώπης. Βρίσκονται εκεί στη δεκαετία του ‘80, σε μία εποχή επανανακάλυψης από τη διεθνή αρχιτεκτονική της ιστορικότητας του αρχιτεκτονικού έργου. Εκεί όπου ο Carlo Scarpa είχε δώσει το στίγμα της δικής του προσέγγισης σε μία σειρά σημαντικές πραγματοποιήσεις, ήδη από τη δεκαετία του ‘60, συγκροτούν τη θέση τους για επέμβαση στον ιστορικό χώρο και παραπέρα για την αρχιτεκτονική πράξη, κάτω από την καθοδήγηση σημαντικών δασκάλων, όπως ο Manfredo Tafuri (1938 - 1994).

 

Ο παρών ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies ώστε να βελτιώσει την εμπειρία περιήγησης.